فرهاد

آن سوی کوه بلند  غنوده در خویشتن سرد وخاموش وخسته  شیرین دل سپرده . سراپاگوش تا بشنودصدای عشق رااز دل کوه  تامگر در آن های هوی  فرهاد بیابد نشانی از خاطره را  .تا مگر درآن فصل گریان    سیلاب شود ازکوه سرازیر   .شب شد شیرین خوابیده و فرهاد باسیلاب  رفته بود    .سحرگاهان   های هوی  تیشه فرهاد کوه را بیدار کرد   . ای دریغ  اما فرهاد نبود

/ 0 نظر / 20 بازدید