من پر از دردم، پر از آهم ،

صدایت می کنم  اما  نمی جویی نشانم را .

به راه رفته  از دلواپسی و اشک  می پویم     رد گلگون لبانت را .

بیا ای باور  لبریز  از عطر شبانگاهی ،

بخوان آواز  غمگین  غروب سرد پاییزی ،

نگاهم کن چه افسون  بنشسته   در قاب سکوت  تلخ تنهایی،

دل غمگین پر از  تشویش و مغرورم .

من پر از دودم

پر از سایه            پر اندوه  بی پایان .

به اشک  دیدگانم می سپارم  طپش های  دل پر درد و بیمارم .

کنون چون می روی          و    من تنها      به    جا   مانده

از کاروان   گیسویت .

برو    ای مونس جانم

 سرت  گرم و دلت خوش باد

ای جان ایمانم ،

 تو ای یارم .