در جوی شبانه می درخشند

مرواریدهای چشمک زن ،

روز مرگ ستاره ای ست و خاموشی گم گشته ای تنها

در ابتدای  فصلی سرد  و   درک  سنگین لحظه ها

بی آنکه خود خواسته باشیم .

جوی شبانه  به خون نشسته است

آه ، ستاره ای در کهکشان  ابدیت  شهید گشته

و  جای خالی اش  بر چهره  ما  نقش  می بندد.

باد می آید  وداستان  مارا با  خود خواهد برد

در  این زمان خسته  مسموم